woensdag 20 november 2013

introvert versus extravert

Naar aanleiding van een stukje over introvert zijn, op het blog van "Nachtbraker"
(wij lezen elkaar):

Introvert zijn heeft vaak een negatievere betekenis dan extravert zijn. In ieder geval benijden veel introverte mensen de extraverte variant omdat ze schijnbaar makkelijker met mensen omgaan en zich vrijer weten te uiten.

Maar weten extraverte mensen zich inderdaad vrijer te uiten of zijn zij slechts een beïnvloedbare speelbal van de wensen en verwachtingen van hun omgeving? In hoeverre is de uiting echt?

Volgens Freud krijgen extraverte mensen energie van andere mensen, van gezelschappen. Eigenlijk zijn het dus types die graag in de belangstelling staan: ze leven op als ze een schijnwerper op zich gericht voelen, of als ze omringd worden door de tintelende vibes van de energie van anderen. Extraverte mensen hebben sneller de neiging om te verwoorden of te verbeelden wat zij voelen in een groep. Vooral als deze extraverte mens ook nog eens erg aanvoelend is.


-----

Bovenstaande opmerkingen zijn een samenraapsel van wat ik op internet tegenkwam bij het lezen over blogs en sites met introvert en extravert als thema. Ik heb ze samengeveegd tot deze conclusie. Maar heb het gevoel dat de inhoud veel te kort door de bocht is. Volgens mij zijn er veel meer facetten in introvert/extravert zijn.

Zelf ben ik van mening dat ik extravert ben. Want ik flap er vaak uit wat ik denk en voel. Ik maak makkelijk contact met wildvreemden en denk pas later na over consequenties (extravert zijn wordt vaak gekoppeld aan impulsiviteit).

Maar daarentegen ben ik met vlagen zeer introvert. Zit ik liever thuis onder een kleedje achter de pc, want dat is "veiliger" en  -ja lieve nachtbraker, zelfs ik -  zeg een concert af waar ik een ticket voor heb gekocht uit angst voor het onbekende.

------

Conclusie II:

Er is niet zoiets als een 100% introvert of extravert persoon.
Dat is veel te zwart-wit.
Wij mensen zijn grijs.

------

Grijze muizen
Met een randje roze
Groen, indigo
Of pimpelpaars wellicht

Net dat leuke sjaaltje
Maakt ons uniek
Maar hij kan ook weer af
Hij zit niet vast







zondag 20 oktober 2013

De koffiedate

..."Kopje koffie doen?" had ik gevraagd en ik voelde de grond al een stukje onder mijn voeten opengaan. Stond ik op het punt om mezelf nu heel erg voor schut te zetten?

Zijn pretoogjes begonnen echter nog meer te glimmen. "Ik dacht dat je het nooit zou vragen." Antwoordde hij droog.

We gaven elkaar een hand en stelden ons aan elkaar voor. Een paar tellen later zaten we in het dichtstbijzijnde café en bestelden een koffie. Ik een café au lait en hij een gewone, zwart.
"Ik moet zeggen dat ik het erg kan waarderen dat je je omdraaide en me aansprak. Dat heeft een vrouw nog nooit eerder bij me gedaan. Ben jij altijd zo brutaal?"
Brutaal? Ik? Hij moest eens weten.
Ik schudde mijn hoofd en zocht naar woorden.
"Het kwam meer omdat ik een afspraak met mezelf had gemaakt dat ik in het vervolg wat meer initiatief moest nemen."
"Nou, dan ben ik blij dat ik degene ben geweest die daarna langs kwam lopen." zei hij met een grijns.

Het was vooral die jongensachtige grijns die hem aantrekkelijk maakte. En zijn zelfverzekerde nonchalance. Verder was hij niet echt opvallend te noemen. Niet slank, maar ook niet heel breed. Ondefinieerbare haarkleur; beetje bruin, beetje blond. Rossige stoppels op zijn brede maar ook vlezige kaak. Neutrale kledingkeus. Maar zijn hele houding had die air. Een soort know how.

We hadden een heel gezellige middag en kletsten echt over van alles. Er was een klik. Er was chemie. En er was een vriendin: een fotootje in zijn portemonee en een terloopse opmerking. Omdat de opmerking wel heel erg terloops was, vroeg ik specifieker of hij al bezet was.

"Bezet, wat heet bezet. Ik heb een relatie, dat is zo, ja."
"Maar jullie zijn niet monogaam?"
"Jawel." Hij speelde met zijn servet en keek me niet aan.
"Dan ben je toch gewoon bezet?"
"Nou weet je, soms moet je de dingen niet zo letterlijk nemen." En toen keek hij me recht in mijn ogen, met diezelfde nonchalante en ietwat arrogante blik. De pretlichtjes waren weg en hij had nu iets dwingends.

Ik schoof mijn stoel naar achter, legde wat geld op tafel en gaf hem formeel een hand. Ik bedankte hem voor de gezellige middag, greep mijn jas en ik beende het café uit.

Er zijn momenten wanneer je moet weten dat je initiatief moet nemen en er zijn momenten wanneer je moet weten dat je het initiatief weer in moet trekken.






vrijdag 18 oktober 2013

Daar sta je dan

Soms heb je dat je op straat iemand tegenkomt waarvan je denkt: "Nou, die ziet er niet verkeerd uit." En heel soms kijkt die ander je op dat moment precies op dezelfde manier aan. Je maakt oogcontact en je weet van elkaar dat die ander jou ook gespot heeft (en goedgekeurd). Vrijwel altijd loop je daarna gewoon door en ga je je een paar minuten later afvragen hoe het zou zijn geweest als je een praatje met die persoon had gemaakt.

Omdat dit mij nu al zo vaak is overkomen heb ik ooit eens met mijzelf afgesproken dat ik de volgende keer blijf staan en ook daadwerkelijk een praatje aanknoop. Want wat heb je te verliezen?

Van de week gebeurde het dus. Ik liep dromerig over Eendrachtsplein, mijn ogen dwalend langs de leuke gevels, toen er uit tegenovergestelde richting een jongen mijn kant op kwam lopen. Gewoon een voorbijganger, waarschijnlijk op weg naar het station. Maar zijn lichaamshouding viel me op: behoorlijk zelfverzekerd. Hij was niet eens erg gespierd of een modellentype, gewoon een normale jongen die lekker in zijn vel zit en dat van verre al uitstraalde. Toen we elkaar passeerden maakten we oogcontact. Hij had mij blijkbaar ook al taxerend in de smiezen gehouden. Mijn hersenen werkten te traag om te beseffen dat ik stil moest gaan staan en ik liep dus een beetje wezenloos door. Maar de ondeugende fonkeling in zijn ogen toen hij merkte dat ik ook naar hem had lopen staren was wel meteen tot me doorgedrongen en waarschijnlijk was dat de reden dat ik alsnog bleef staan en me omdraaide. Hij keek ook om. Toen hij zag dat ik gestopt was, stopte hij ook. Met een brede grijns keek hij me ontwapenend aan alsof hij wilde zeggen: "Nou, kom op dan."

Ik voelde mijn hart in mijn keel bonken. "Shit, ik ben hier veel te onzeker voor."
Er gleed weliswaar een glimlach over mijn mond, maar ik voelde ook meteen dat mijn wangen vuurrood werden. Het was een ongemakkelijk moment. Daar stonden we op zeker vijf meter afstand van elkaar, afwachtend. En niemand van ons twee die de eerste stap durfde doen. Ik stond al op het punt om me verlegen giechelend om te draaien en door te lopen. Maar een trots stemmetje in mijn hoofd gaf me een soort duw in de rug. Ik deed de eerste stap. En nog één. Mijn trots nam het roer over en vroeg zonder hapering of trillen: "Kopje koffie doen?"


- wordt vervolgd-

dinsdag 15 oktober 2013

persoonlijkheidje Ri(j)ker

Op facebook kan je een testje doen welk Startrek figuur bij jouw persoonlijkheid past.
90% Wil Riker was mijn uitkomst.
Tja, ik heb altijd al geweten dat ik een womanizer was ;p


At times you are self-centered
but you have many friends.
You love many women, but the right
woman could get you to settle down.



Afgezien van de baard is de gelijkenis verbazingwekkend inderdaad.
En verder natuurlijk net zo arrogant en cynisch.
Al moet ik toegeven dat ik mijn nek wel eens verrekt heb bij het nakijken van het kontje van Troi. Wie weet....als ik een man was, was ik Riker. Nu laat ik me liever door hem versieren.

Ik ga door dit advies echt niet zomaar uit de kast komen, hoor. Het is niet voor niets een walk-IN wardrobe.




donderdag 10 oktober 2013

Weer terug

Daar ben ik dan weer. Terug in Rotterdam.

Het was heerlijk om een lange vakantie onder de vleugels van mijn ouders te kunnen schuilen, maar in september begon de studie weer. Dat voelde als een plons koud water terug in het "echte" leven. Met het openbaar vervoer iedere dag naar Leiden was niet te doen en dus heb ik weer een portiekwoning gehuurd in de grote havenstad, nabij de trams.

Het is een fijne woning. Een singel voor de deur voor het groen dat ik nu langzaam iedere dag geler mag zien worden, een balkon voor de kat, een steile portiektrap voor mijn conditie en een oude gaskachel voor de warmte. Meer heb ik niet nodig. Een groot deel van mijn spullen staan nog bij mijn ouders op de kamer die daar voor me is ingericht. Maar mijn boekenkast hier raakt alweer aardig gevuld met de vertrouwde namen waar ik mij graag mee omring. Anders voel ik mij te alleen.

De kat heeft al een vast plekje in de vensterbank waar hij naar alle overvliegende vogels kan kijken met trommelende staart. Alsof hij hier altijd al heeft gezeten. Ik neem nog maar een kopje thee en kijk een beetje wezenloos om me heen. Zal ik de dozen die nog in de hoek staan nu gaan uitpakken? Dat kozijn moet nog geverfd worden, dat zou nu een goed moment zijn. Dan knippert het lampje van mijn pc en ik schuif mijn bureaustoel in de gewenste positie achter mijn nieuwe bureau annex eettafel. Hallo datingsite. Ik ben er weer.






dinsdag 9 juli 2013

Afscheid

Hoe in een paar weken veel kan veranderen.

Zoals jullie weten had ik besloten om tijdelijk bij mijn ouders in te trekken tot het weer wat beter ging met mijn vader. Dat  bleek een goede beslissing te zijn. Wat alleen minder handig was, was dat ik ieder weekend weer terug moest naar Rotterdam omdat ik daar nog steeds mijn huurhuisje en mijn bijbaan in een winkel had. Ik zeg heel bewust "had".

Het beviel me beter dan verwacht om weer onder ouderlijke vleugels te wonen. De ruimte, de rust, de stilte, de natuur. Ieder weekend in Rotterdam betekende een overdaad aan negatieve prikkels voor mijn ontwende zenuwen. Stank, viezigheid, smog, drukte en lawaai. Waar deed ik dat eigenlijk nog voor? Om die paar centen te verdienen die meteen opgingen aan de huur voor een huis waar ik nooit was, waar de planten doodgingen en het stof zich ophoopte? Als ik mijn huur en mijn baantje op zou zeggen zou ik meer geld overhouden per maand. Mijn ouders vroegen geen kostgeld, slechts wat hulp in het huishouden. De knoop was verrassend snel doorgehakt.

Mijn broer hielp me de laatste grote spullen in de stationwagon te laden. Uit elkaar gehaalde boekenkasten die zolang bij mijn ouders op zolder geparkeerd kunnen worden. Lang leve het eenvoudige IKEAsysteem. Ideaal om je leven even in elkaar te klappen en weg te zetten. Mijn blik gleed over de nu kale vloer en wanden. Mijn schilderijen hadden nauwelijks een afdruk achtergelaten op de muur. De harige aanwezigheid van mijn kat was verdwenen in de stofzuiger. Met mijn spullen was ook de persoonlijkheid van het appartement verdwenen. Mijn thuis was nu een leeg huis. Klaar om door een ander overgenomen en bewoond te worden. Het deed me weinig.

Mijn broer kuchte bescheiden in de deurpost. Mijn pc-kast onder zijn arm. "Heb je alles?"
"Ja, ik heb alles."

Met verbazingwekkend veel opluchting leverde ik de sleutel in van mijn kleine portiekwoning die jaren geleden nog het trotse symbool was van mijn zelfstandigheid. Prioriteiten veranderen.


zaterdag 1 juni 2013

Appelbloesem

Bedankt allemaal voor de meelevende berichtjes. Het gaat gelukkig alweer een stuk beter met mijn vader, al vind ik hem nog een beetje wiebelig. De afgelopen weken heb ik bij mijn ouders in huis gelogeerd. Kat mee, plant mee en de bederfelijke inhoud van de koelkast ook. Waarschijnlijk heb ik een hoop af te stoffen als ik uiteindelijk weer terugkeer naar mijn eigen huis, maar een verlate lenteschoonmaak was toch al onvermijdelijk. Meestal laat ik in de maanden april en mei namelijk mijn complete huishouden versloffen vanwege tentamens en stressvretende presentaties op school. Ook dit jaar waren de toetsingen niet mals en ik betwijfel of ik alles wel gehaald heb. Maar deze keer zal ik mijn nagels niet weg eten in afwachting van de cijfers. Studie is nu niet meer prioriteit nummer één. Dat is mijn familie.

Bij mijn ouders heerst rust. Zelfs mijn kat had na drie dagen de nieuwigheid van de trap als mega klimpaal alweer gezien en ligt nu iedere middag te soezen op zijn kussen in de zonnige serre. Met uitzicht op de uitgestrekte tuin en de glinsterende rivier daarachter kun je nu eenmaal niet anders dan je mee laten voeren op de onbeweeglijkheid van het alles. Het zachte ruisen van de bladeren en het getjirp van ettelijke vogels doet onrustige gedachten verdwijnen en laten je wegzinken in de roes van acceptatie en gemoedsrust. Ik begrijp heel goed dat mijn ouders op deze plek oud willen worden.

Mijn broer heeft zich voorlopig ontfermd over de wijnverkoop van mijn vader. Geschrokken vrienden en vaste klanten laten we weten dat het nu nog niet de tijd is om en masse op bezoek te komen, maar dat ze uit blijk van medeleven wel een fles wijn kunnen kopen. De verkoop loopt beter dan ooit.

Dit alles gaat een beetje langs mijn vader heen. De dokter heeft hem het advies gegeven om iedere dag een uur te wandelen en hier heeft hij zich in vastgebeten. De eerste dagen viel het hem zwaar en moest hij met bleke lippen vaak al eerder opgeven dan hij zelf eigenlijk wilde. Maar tegenwoordig stappen we samen stevig een uur (en soms langer) langs de oever van de rivier door het natte gras.

Ook het tuinieren heeft hij weer opgepakt. Normaal gesproken was mijn moeder degene die met de scepter over gazon en struiken zwaaide, maar mijn vader heeft altijd een liefde gehad voor de rozen. Die liggen er nu dan ook mooier bij dan ooit. En het aloude idee van een eigen boomgaard vindt nu eindelijk vorm. Met zijn allen hebben we een stenen muurtje bebouwd in de weide die aan de tuin grenst en binnen dit kader een paar fruitboompjes geplant. De allereerste bloesem van de kleine appelboom maakte mijn vader haast uitzinnig van vreugde. Iedere dag lopen we via de boomgaard terug naar huis zodat hij teder en trots de fijne blaadjes aan kan raken.

Mijn vader komt er wel weer bovenop. Mede dankzij de appelbloesem.